Ο όγδοος άθλος

juan munoz

Ζουν μέσα στην οχλαγωγία των αγγέλων

Άγγελοι γύρω τους παντού

Εξολοθρευτές

Ταξιάρχες με πυρέσσουσες ρομφαίες

Έκπτωτοι άσωτοι άγγελοι

Μαγνήτες τάφων πρόωρων

Μηδενικής ανοχής άγγελοι ∙

Ψαροί από την πείνα, μειωμένων αντοχών

Απρόσκλητοι εξάγγελοι ανυπόστατων ειδήσεων

Γυαλιού εκούσιας φυλακής

Φύλακες τάχα άγγελοι

Καταχθόνιοι, μελετητές αγγελολόγ(ι)οι

Άνηβοι, έφηβοι, μεσήλικες ακόμα Άγγελοι

Ο Άγγελος ο περιπτεράς κριτής με πάντα σηκωμένα φρύδια

Ο Άγγελος με το κοφίνι, στης Πέμπτης τη λαϊκή

Κουμπάροι, μπατζανάκηδες

Ξεχωριστά χρωματισμένος ο ανεψιός

Άγγελοι αποσυρμένοι πίσω από

Μακριές γυριστές βλεφαρίδες

Σκοτεινοί Άγγελοι, εκμαυλιστές

Σιωπηροί – σε ομίχλη – με τα Φτερά του Έρωτα

Ακροβολισμένοι υπερόπτες πλάι σε κεραία κινητής

Υπέροχοι ∙

Ο κροκόδειλος Άγγελος μόλις πρόπερσι

(Έκτοτε στέρεψαν μάλιστα τα πλεκτά μάτια του

Και νύχτα αναγκάζεται να τα ποτίζει ρούμι

για όχι πλέον κροκοδείλια, μόνο

– κι αυτό για να μην άλλο κόβουνε στεγνά τα μάτια –

τεχνητά)

Διέθεσε όλα του τα δάκρυα μισοτιμής σε

Αγνώμονες χλωμές κορασίδες, φτάνει

Να ξέρει έτσι πως τον βλέπουν γελαστό

Μπρος σε γκρεμό γάργαρο απαγγέλοντας

Καινούργιο ποίημα

Για την καταπραϋντική

Αχ, μα επιτέλους, την επάνοδο

Της υπαινικτικότητας στο

Νέο φλογερόχρωμο φθινόπωρο –

Από κοντά κι αυτός στα αυστηρά τα τάγματα

Πρόσφατη ά-τοπη συνάντηση,

Μια ευκαιρία του μολυβιού

Ευοίωνα δημιουργική

Άγγελοι – κάγκελοι παντού ∙

Κι από εκείνες είν’ πολλές που ώρα

Ψυχανεμίστηκαν έξω, μακριά, βαρύ

Αγγελόκρουσμα και

Ξέρουν πως

Μία έκαστη γρήγορα το μαύρο πρέπει να προφτάσουν

Κρατούν από ένα τάσι τρέχοντας λυσίκομες τυφλά

Τη δίοδο, αν υπάρχει,

Μεσ’ των πυκνών αγγέλων τη ψιλή κρησάρα να διαβούν

Το νερό στάλα τη στάλα κοίτα το πως απ’ τα τάσια χύνεται

Θε να προκάμει, λες, να δώσει πρώτη αυτή

Του πια αγνώριστου αγγέλου της να πιει;

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

[Ο όγδοος άθλος], (από το Μηχανικό Μολύβι), Πουπερμίνα, Σεπτέμβριος 2018

Δημοσιευμένο 15/09/2018 στο =>>

https://technischerbleistift.blogspot.com/2018/09/blog-post_15.html

Image: A Room Where it Always Rains by Juan Muñoz, Spain

Σώμα Δρομέων L-πίδας

(Blade Runners)
Το λευκό πόδι ξεμύτισε δειλά απ’ τα σκεπάσματα. Πόδι καλογραμμένο, γλυπτικό, με τα μετατάρσια οστά να διαγράφονται σε άψογη διάταξη, τα οστεώδη δάκτυλα να διεκδικούν προσωπικότητα και τη γενναιόδωρα πλασμένη καμάρα να προμηνύει δυνατότητες απογείωσης. Τι τα θες; Κάποιες προϋποθέσεις εν πάσει περιπτώσει, ευοίωνες. Η κνήμη κινήθηκε ακτινωτά, περιγράφοντας ένα τεταρτοκύκλιο και το γόνατο λύγισε στην αναζήτηση του πέλματος για το πάτωμα.

Με την πρώτη επαφή έγινε σαφές, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Αντί για την αναμενόμενη αίσθηση της ηπιότητας της ξύλινης επιφάνειας όλα τα όργανα του σώματος ένιωσαν στη κοινή τους γυμνή θύρα, εκείνη του άκρου ποδός, την απειλή ενός πρωτοφανούς περιβάλλοντος. Θρύψαλα. Αιχμηρά, οχληρά, εχθρικά-θρύψαλα. Το αριστερό μάτι μισάνοιξε για έλεγχο. Θρύψαλα. Ο κόσμος κομμάτια. Σμπαράλια μισοαναγνωρίσιμων προηγούμενων μορφών. Πλέον και στην αποβραδίς ασφαλή κρεβατοκάμαρα. Κι έτσι τίποτα δεν αναχαίτισε τις φωνές, να ξεχυθούν από κάθε φωλιά του κρανίου και να αλώσουν τον κενό χώρο του μέχρι προ τινός κοιμισμένου μυαλού. Φωνές απαιτητικές, μισόλογα, σπαράγματα σκέψεων, ψίθυροι υποσχέσεων, εντολές, ιδέες, απαγορεύσεις, παραινέσεις, μνήμες, αποτυπώματα αισθήσεων, μια οχλοβοή διαγκωνιζόμενων  προτεραιοτήτων παρήγαγε έναν εντεινόμενο θόρυβο, ένα ανοδικά ταλαντούμενο ηχητικό κύμα, ένα σιωπηρά εκκωφαντικό εσωτερικό αποτέλεσμα.

Καπάκι ήρθε ο τρόμος της καταδίωξης. Ήξερε καλά, ότι ένας από τους Δρομείς θα ήταν ήδη στο κατόπι του μυστικού ήχου. Θα είχε ανιχνεύσει την ένδον παραγόμενη βοή και θα πλησίαζε να εξολοθρεύσει τον φορέα της.

Οι Δρομείς της Λεπίδας (στο ευρύ κοινό γνωστοί ως Blade Runners) αποτελούσαν ένα σώμα επίλεκτων διωκτών δημιουργών προσωπικών θορύβων. Θορύβους τύπου Χ-ΠΘ κατά το Σύνταγμα αποτελούσαν οι πρωτότυπες προσωπικές αναμνήσεις, οι εμμονές αλλά και οι δημιουργικές εμπνεύσεις, οι επανερχόμενες καθηλώσεις και οι επιχειρούμενες νοητικές αντιστάσεις, οι επίβουλες διεκδικήσεις νοήματος. Αντίθετα οι κεντρικά παραγόμενοι στοχευμένα παραχθέντες ήχοι-ομπρέλες των συνοικιών και των μονάδων παραγωγής ήταν οι αποδεκτοί και έπρεπε να βρίσκουν δεκτικούς λήπτες των εκπεμπόμενων σημάτων.

(συνεχίστε την ανάγνωση) >Ολόκληρο το κείμενο στον σύνδεσμο

https://technischerbleistift.blogspot.com/2015/02/l.html