Featured

Πουπερμίνα

ClayMe2

ΤΟΛΜΩ

Να κόβω τα μαλλιά μου
να κάνω δεμάτια που θα
σκορπίζω στους αγρούς
να ‘χουν τα που στέλνεις
να βοσκήσουν τα σύννεφα
Να κουβαλώ μπαούλο
αφοδράριστο να χώνεσαι κάθε
που κρύβεσαι απ’ το φως
με μαύρα τα φτερά και ζουληγμένα
να σε φυγαδεύω
Να ‘μαι κουκέτα σε αρχιπέλαγος
χωρίς διεύθυνση
να απαντάς μόνον αν θες∙ ποτέ
να μη το φέρνει η ώρα να θελήσεις
να μου απευθύνεσαι -να μην υπάρχω-
Ανίερο ν’ αντέχω προσκύνημα
απόλαυση ανάλεκτη κι ανέκκλητη
μεταξωτού υπογάστριου μιας
αναχώρησης λαθραίας
Να πλέω

Η ΚΑΛΛΙΓΡΑΦΟΣ

Ξέφραγη
ευεπίφορη σε
αποικίσεις ξενιστών
υπό συνθήκες
αθόρυβης λεηλασίας
εκκωφαντικής συνάμα
παραμέλησης
-μα εργώδους οίστρου-
από ένστικτο
μπλόκαρε τους τροχούς
ο
Σε τελετές τσαγιού
μάθαινε έκτοτε να επικεντρώνεται
σε ουρές μπονσάι αλόγων που
ανάλαφρες όπως αγγίζουν
το χειροποίητο χαρτί
με ευγενή στροβιλισμό
ανασηκώνονται
και αμέσως με
βίαιη θεληματικότητα
αποτυπώνουν
ο
Κείνη την ώρα ωστόσο αποσύρονταν
απαλά κλείνοντας τα ημιδιάφανα πανό
έχοντας οδηγούς τις τέλειες εντορμίες
και τα μόρσα του φέροντος κυπαρισσόξυλου
με καλά ξυσμένο ένα καλάμι
έντεχνα χαρακώνονταν
κι αυτό χρόνια πολλά
πριν απ’ την εποχή
της υπερπόντιας εμπόρευσης
της στυπτηρίας

Παρουσίαση επιλεγμένων στίχων της  blogger Πουπερμίνα

στο ιστολόγιο για Ταξίδια ποίησης, πεζογραφίας, μουσικής, ζωγραφικής

ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ 

επιλογή από την ετικέτα “Στίχοι” του blog Μηχανικό Μολύβι και παρουσίαση από τον ποιητή και κριτικό Ανδρέα Καρακκόκινο στους ΠΟΙΗΤΙΚΟΥΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .  τίτλοι >>

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΣΙΩΠΗΣ (εγώ θα σου μιλώ με τα τραγούδια)

ΤΟΛΜΩ

Η ΚΑΛΛΙΓΡΑΦΟΣ

ΦΘΟΓΓΟΣ ΗΛΙΟΥ

ΑΤΑΚΤΟ ΡΩ

ΓΛΩΣΣΕΣ ΞΕΝΕΣ

ΟΦΕΙΛΗ

ΓΥΜΝΟΙ ΒΑΣΙΛΙΑΔΕΣ

ΕΠΑΓΡΥΠΝΗΣΗ

ΜΟΙΡΑΙΩΣ

ΟΡΜΗΝΕΙΑ

INDOOR ΟΠΩΣ INBOX

ΑΥΤΑΠΑΤΟΧΩΡΑΦΟ

ΜΗ ΚΡΑΤΗΘΕΙΣ

ΑΝΑΣΚΑΦΗ

Η ΓΟΡΓΟΝΑ

ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ

ΤΥΡΦΩΝΕΣ

ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ

CHILLY (HOT PEPPER)

ΔΥΟ

ΣΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΔΕΙΓΜΑ ΤΥΠΙΚΟ

ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

ΜΕΛΙΤΟΦΟΡΕΣ ΣΤ’ ΆΡΜΑΤΑ

A(U)CTION ΧΑΡΑΜΑΤΑ

ΜΕ ΤΑ’ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ

ΑΠΟΛΥΤΗΡΙΟ

ΧΑΛΑΛΙ

ΥΓΡΟΤΟΠΟΙ

ΔΕΝ ΑΝΘΙΣΑΝ∙ ΜΑΤΑΙΩΣ

Ο ΧΟΡΔΙΣΤΗΣ

ΤΟ ΓΕΝΟΣ MANIS

DON QUIXOTE IN NETHERLANDS

Επισκεφθείτε τον σύνδεσμο

[Στην εικόνα αυτοαπεικόνιση σε κλίμακα 1:3 σε πηλό]

Τα ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΣΙΩΠΗΣ, ΤΟΛΜΩ, ΕΠΑΓΡΥΠΝΗΣΗ, ΜΟΙΡΑΙΩΣ και ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ έχουν πρωτοδημοσιευθεί στο ηλεκτρονικό περιοδικό Bibliotheque, όπου αναδημοσιεύθηκε και η ΟΦΕΙΛΗ (από το blog Μηχανικό Μολύβι)

Τα ΧΑΛΑΛΙ και A(U)CTION ΧΑΡΑΜΑΤΑ πρωτοδημοσιεύθηκαν στο ηλεκτρονικό περιοδικό ΦΡΕΑΡ

Το ΥΓΡΟΤΟΠΟΙ στον ιστότοπο το βιβλίο.net

Η ΚΑΛΛΙΓΡΑΦΟΣ πρωτοδημοσιεύθηκε στο ιστολόγιο Με ανοιχτά βιβλία, όπου αναδημοσιεύθηκαν και τα ΑΤΑΚΤΟ ΡΩ και Η ΓΟΡΓΟΝΑ
©      Πουπερμίνα_technischerbleistift.blogspot.com

  • Οι αναρτήσεις του blog “Μηχανικό Μολύβι” στο facebook

Το Ρεύμα του Κόλπου

Παλιά απέφευγε το να συχνάζει
Στην πίσω  απόκρημνη πλευρά
Εκεί όπου ξέσπαγε άγριο το κύμα
Και φούρια της ξεχτένιζε τη σκέψη
Οικεία ξένου ανέμου σκοτεινού

Ως το ‘νιωσε να ρέει θερμό ξεθάρρεψε
Ζυγιάστηκε από πάνω του στο φρύδι του γκρεμού
Στα ίσια αγνάντεψε πέρα μαύρα τα σύννεφα
Σε μάγια αφέθηκε αντάρας
Και χαμού

Πάντως συνήθισε στην άβυσσο -έτσι τ’ αναπολεί-
Τις καλύτερες βόλτες της
Μονάχη κάνει τώρα σούρουπο
Στην πίσω αυτή απόκρημνη πλευρά
Του εαυτού

Paul Landacre, Siesta-1939_2-768x553_cropped
Wood etching (1939) by Paul Landacre, USA

Αλλαγή Σκηνής

Feather Art Chris maynard-1
                                                                              Feather Art by Chirs Maynard, USA

 

Σε αναμονή ώρας  καλοκαιριού

οι άντρες να κλωτσούν ολόγυμνοι

ξανά μια μπάλα σε μπουλούκι

(μα η πλαγιά δεν την κρατά)

κι όχι για τη ραθυμία, όπως

διπλώνει μου τις κνήμες στα ζερβά

εκεί μπροστά που σκάει το κύμα

μήτε για ένα μεταξωτό μωρό

ανιχνευτή των σκαθαριών στην άμμο

μια-δυο γυναίκες παραδίπλα το ήξερα

κι εκείνες πως χασομερούν

ενώ μία στιγμή μόλις πιο πριν η απειλή

ανηφόριζε το χωματόδρομο

μέσα στα μαύρα

ήρθε και πάλι η εποχή

που καταδιώκουν μας

φυγάδες στα βουνά

—μ’ όπλα διαγώνια στα κορμιά

μπότες βαριές—

κρησφύγετο ορατό

στην καταιγίδα

όμως η θάλασσα μια πάει βαθιά

μία έρχεται και

πριν με βρέξει την πίνει η γης

ανάμεσα σε κόκκους

σμιλεμένου μπετονίτη

κι όλα επιστρέφουν σε απαρχές

και όλα χάνονται στο μέλλον

χωρίς γιατί

χωρίς θεό

 

θέλω μα δε

θα καταλάβω

 

 

 

Ιούλιος 2020, Πουπερμίνα

 

Don Quixote in Netherlands

Screenshot_2020-06-20 STRANDBEEST EVOLUTION 2017
Theo Jansen Strandbeest Evolution, Netherlands

 

επείγει να σου μιλήσω

για δέκα αλήθειες μου

μα δεν τις εμπιστεύομαι

καθόλου

 

διαλέγω να σου πω λοιπόν

για κείνο τ’ όνειρο στη θάλασσα

τους σιαμαίους

καλαμένιους ραβδοσκόπους

πως σε σχηματισμό βαδίζανε

σπρωγμένοι μόνο από τον άνεμο

ωχροί, καμαρωτοί, καταραμένοι

τα άλογά τους σ’ ένα σώμα με τον ανεμόμυλο

σε μουδιασμένο τροχασμό  κόντρα στον ήλιο

αλλοπαρμένα αναμεσίς σε γη και θάλασσα

από τα ασήμια του καιρού μαγνητισμένα

—σε ιβηρική άραγε ακτή συνέβησαν αυτά;

στις κάτω βόρειες θάλασσες

μακριά απ’ στη Μάντσα;—

άηχη μουσική ακούγονταν να δίνει το ρυθμό

για τα ρηχά, στιγμιαία τους άλματα αιώρησης

σε επίκληση ανύψωσης βουβού μαέστρου

κι ήταν απ’ το ίδιο γένος τα γιγάντια έντομα

με τις ουρές αδελφοποιητά

που νεύαν όρκους

συστρατευμένα με ερπυστριοφόρους

σαραντάποδους γενναίους σκώληκες

—με απρόθυμα, αντίθετα, αγήματα ελεφάντων—

και δράκους με πτερύγια γάζας

που κυμάτιζαν στη ράχη τους

σε ακτινωτά μπηγμένες μπαντερίγιας

 

τα αλλόκοτα όντα με κεραίες και ουρές

και νήμα εφέλκυσης,

πλασμένα από μια παιδική ανάμνηση

ιπτάμενου Ολλανδού σαμάνου

(τότες που απορούσε πως κουβάριαζε το άχερο

ο άνεμος σε πατρικό χωράφι)

τα είδα, φερμένα να αυλιστούν

στο χείλος της στεριάς καθώς σουρούπωνε,

πως από πνοή αιφνίδιου ανέμου ζωντανέψαν

πάνω σε άμμο πλούσια νοτισμένη και

για χτίσιμο κατάλληλη

πύργων εφήμερων

όπως εφήμερη κείνων των ίδιων

—και όλων—

των πλασμάτων

η αίολη προσπάθεια

ν’ αποδράσουν

 

αυτά

ή να σιωπώ

– – – – – – – – – – –

https://technischerbleistift.blogspot.com/2020/06/don-quixote-in-netherlands.html

Νεφελώματα (nebulae)

Γραμμένο για την αιθέρια πρόσφατη ενότητα ζωγραφικών έργων με τίτλο nebulae του ξεχωριστού Thrafia!

Thrafia

*
ίσως μιαν ώρα αχλής μεσημεριού
μια αντανάκλαση ολύμπιας ερήμου∙

μάλλον την καταφατική στιγμή
σαν πιάνει και χαράζει

φουσκώνει τότε το ζυμάρι του καιρού
διατάσσονται οι κόκκοι της αβύσσου

– αιωρούμενος ο υπαινιγμός του αρχέγονου
υπόσχεση του αέναα επερχόμενου καινούργιου –
*
μια εκδοχή της ύπαρξης εφήμερη
κατάματα στο σύμπαν που τη βλέπει

μπαίνει στον μυστικό ρυθμό
στην υλικότητα του χρόνου

λούζεται φέγγος μνήμης μακρινής
γεύεται φλοίσβο αιθέρα

τεντώνει το ουράνιο τόξο της
και γίνεται κερί

που λάμπει και σβηστό
ρέει κι αν παγωμένο
*

https://technischerbleistift.blogspot.com/2020/05/blog-post_17.html

The Shadow Swimmer_Thrafia

maybe in a midday stupor

a reflection of olympian desert ;

 

rather the affirmative moment

by breaking dawn

 

while the dough of time swells

the grains of the abyss take their place

 

– suspended a suggestion of the primordial

promise of an eternally approaching newborn –

*

an ephemeral version of existence

counterpart to the beholding universe

 

enters the secret rhythm

in the materiality of time

 

bathes in the glow of distant memory

tasting rippled ether

 

stretches his heavenly rainbow

and becomes wax

 

glowing even unlit

flowing even if frozen

**

 

Απόπειρα απόδοσης της εντύπωσης των έργων της ενότητας Νεφελώματα (nebulae) του εικαστικού καλλιτέχνη Thrafia – wax and pigments on canvas/ acrylics and pigments on paper -, 2019-2020

η Γοργόνα

Το καμένο σουτιέν
μιας Cécile
έναν Μάη
νίκησε την εντροπία
της στάχτης του
ανασύστησε την
σομόν δαντέλα
πέταξε ψηλά και
κρεμάστηκε σε γυμνό κλαδί
-Γι’ αυτό, απόρησε,
καήκαμε εμείς;
Για τούτες τις ειδήσεις
σπάσαμε με τις ντουντούκες
της επιθυμίας τα δεσμά;-
Με μιας τότε σηκώθηκαν
ανταριασμένες
η Έμιλυ
η Βιρτζίνια
η Καλλιρρόη
μα και η ίδια η καμία
η Cécile
πήγαν μαζί να βρουν
την πληγωμένη
στα νερά της Ρόδου
της δώσανε φιλί γλυκό
την αγκαλιάσαν
κι εκείνη λευκή
απ’ τον αφρό ξεπρόβαλε
και μίλησε:
Κορίτσια,
Μη φοβάστε!

– – – – – – – – – – – – – – – – – –
μνήμη Ελένης Τ.

[Η Γοργόνα, Πουπερμίνα, 6 Δεκεμβρίου 2018]

(αναδημοσιευμένο στο λογοτεχνικό ιστολόγιο Με ανοιχτά βιβλία)

https://technischerbleistift.blogspot.com/2018/12/blog-post_6.html

 

γενναιοδωρία

Στο Μηχανικό Μολύβι http://www.technischerbleistift.blogspot.com αναρτώνται αποκλειστικά προσωπικές δημιουργίες.

Εδώ γίνεται μια εξαίρεση. Μια γενναιόδωρη πέννα καταπιάστηκε να το διαβάσει και να γράψει για ό, τι δέχτηκε …

Από τον Απόστολο Θηβαίο *

Το βάρος του Μολυβιού ή Δεν γερνούν τα παραμύθια Πουπερμίνα

woman-art
Wonjun-Jeong Conversation series featured by uncoated photography

* (http://www.biblionet.gr/author/78770/%CE%98%CE%B7%CE%B2%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%82,_%CE%91%CF%80%CF%8C%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%82)

 

Λαοί της γαλάζιας μοίρας

Sigalit_landau_Israel1
Artwork by Sigalit Landau*

 

       Τον άλλο μήνα ήταν η σειρά τους να στείλουν απέναντι νερό. Αυτό σήμαινε για άλλη μια φορά εξοικονόμηση πέρα από τα όρια της εξάντλησης. Πριν δέκα μήνες είχε συγκληθεί το Παγκόσμιο Συμβούλιο Αντιπροσώπων∙ ήταν εκεί που αποφασίστηκε, οι χώρες των βορείων ακτών να στέλνουν κάθε τρίμηνο βυτία στις χώρες της παντοτινής ξηρασίας. Αμέσως μετά την εκεχειρία του πολέμου για τον έλεγχο του υδροφόρου ορίζοντα είχε συμφωνηθεί παύση εχθροπραξιών για εικοσιεννιά συνεχείς μήνες, δοκιμή στην πράξη του προγράμματος ανταλλαγής ειδών ζωτικής ανάγκης και με τη λήξη επανεξέταση των απαιτήσεων των διαφόρων πλευρών. Και οι ισχυροί με το δάκτυλο στη σκανδάλη, τον αντίχειρα στα διπλά κομβία απασφάλισης.

      Κάποτε στις δύο αντικριστές ακτές ζούσαν οι λαοί της γαλάζιας μοίρας. Τώρα όμως είχε στερέψει το νερό. Τελείωνε γύρω στις αρχές Ιουνίου. Μετά η ζωή βασιζόταν στο υγρό που έφτανε από τις παγωμένες χώρες βορειότερα. Λιωμένο χιόνι. Με βαρύ αντάλλαγμα, το 65% των άνυδρων καλλιεργειών τους. Τροφή για τους αριθμητικά περισσότερους Βόρειους, εκτός από τα λιγοστά λιπόσαρκα ζώα της μαύρης αγοράς.

    Τα πλοία βυτία ήταν τελευταίας τεχνολογίας. Έπλεαν ανακυκλώνοντας συγχρόνως τη θάλασσα πλαστικού και αδόκιμα ονομάζονταν πλαστικοθραυστικά. Το ανακυκλωμένο πλαστικό έπρεπε να συσκευάζεται καλά συμπιεσμένο και να αποστέλλεται στα πάσης φύσης εργοστάσια επαναπαραγωγής. Το περίσσευμα -απομονωμένο και αεροστεγώς σφραγισμένο μικροπλαστικό- εκτοξεύονταν κάθε τετράμηνο εκτός ατμόσφαιρας. Η σελήνη εδώ και πολλά χρόνια σε ρόλο χωματερής του φρικτού πλαστικού τους. Κόστιζαν όλα αυτά, τα ποσά της φορολόγησης σκαρφάλωναν σε δυσθεώρητα ύψη. Όσοι είχαν μπορέσει να πληρώσουν εγκαίρως σπίτια με κατάλληλα συστήματα, πλένονταν με τα φιλτραρισμένα τους ούρα και απόνερα. Οι άλλοι δεν πλένονταν ποτέ. Έτσι κι αλλιώς ζούσαν στη σκόνη και πότιζαν μόνο με λεκανάκια και τάσια γκρίζο νερό. Η αφαλάτωση είχε καταπιεί υπέρογκα κονδύλια∙ τελικά αστόχησε λόγω της πολύ δύσκολα αναστρέψιμης μόλυνσης των υδάτων. Κρίμα γιατί με το λιώσιμο των πάγων στους πόλους είχε ήδη πλημμυρίσει το 17% της παλιά στεριάς. Τέτοιο μόνο νερό περίσσευε.

    Τα βλέμματα ήταν τώρα στραμμένα στον εξωπλανήτη d του Trappist-1. Ένα στα τετρακόσια εβδομήντα παιδιά που έκλεινε τα επτά περνούσε μετά από κλήρωση σε φαρμακευτική νάρκη και μαζί με τα άλλα της γενιάς του, κοιμισμένα σε δορυφόρους υπνωτήρια, έμπαινε σε τροχιά μέχρι οι σκαπανείς να ετοιμάσουν στοιχειωδώς την αποικία διάσωσης. Κατά τη διάρκεια του ύπνου μάθαιναν εσπεράντο και άκουγαν μουσικές της γης. Οι μανάδες ήδη εδώ και μια τριετία θήλαζαν βάσει νόμου τα μικρότερα παιδιά μέχρι τα τέσσερα. Κάθε τροφός αναλάμβανε επιπλέον να αποθηκεύει γάλα και από τους δύο μαστούς για το ημερήσιο δελτίο τριών αρρώστων. Οι θάνατοι από αφυδάτωση ήταν τετραπλάσιοι από τους θανάτους από καρκίνο. Τα τελευταία πενήντα χρόνια οι επιστήμονες κατάφερναν κάθε τόσο να αντιστρέφουν τα αφηνιασμένα κύτταρα, εν τούτοις όλο και κάτι συνέβαινε και νέοι παράγοντες τα τρέλαιναν αλλιώς. Λειτουργούσε πολύ επιβαρυντικά το διαρκές φάσμα της δίψας.

     Στα σχολειά η πρώτη τάξη ήταν αποκλειστικά αφιερωμένη στην εκμάθηση της ορθής εξοικονόμησης του νερού, των πρακτικών ανακύκλωσής του, της ιστορίας της λειψυδρίας και της καλλιέργειας δασών μπονσάι και κατακόρυφων κήπων.

Οι συνειδήσεις είχαν από καιρό μετατοπισθεί.

Τώρα η ζωή κυλούσε αργά μαζί με το λιγοστό νερό τους.

Οι σπάνιες βροχές είχαν ονόματα, όπως παλιότερα οι τυφώνες

                                                          * * *

Παράμ παράμ παράμ γυρνάω χορεύω
τη θάλασσα που αρρώστησε γιατρεύω
 

Παράμ παράμ παράμ παραμυθένιο
ναυάγιο μες στα σύννεφα η σελήνη
Θάλασσα μάνα αρμύρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ’ την καρδιά μου ..του ανέμου αγρίμι

…………….. 

[αποσπάσματα από στίχους-ποίημα  της Λίνας Νικολακοπούλου]

* Salt Crystal ballet dancer’s costume after being plunged for over two months into the Dead Sea waters. Salt Years is the title of an edition by israeli artist Sigalit Landau.

https://technischerbleistift.blogspot.com/2019/09/blog-post_24.html

 

 

Ticking Clock Sound (Ο Kτύπος του Ρολογιού)

(Η ιστορία διαβάζεται υπό τον ρυθμικό ήχο ρολογιού. Ενεργοποιείστε την εικόνα στο τέλος του κειμένου)
Καθόταν απέναντί της στην αναμονή του ιατρείου. Την έβλεπε όπως κοιτούσε συγκεντρωμένη στο κενό. Ο ίδιος την κοίταζε πλαγίως για να μοιάζει πως κοιτάζει αλλού. Πού να ήταν στραμμένη άραγε εκείνη; Τι είχε στο μυαλό της; Μα τόσην ώρα να μη του δίνει καθόλου σημασία;

Ήταν κι αυτό το επίμονο τικ τακ, που άρχισε πριν λίγο απαλά και τώρα τον ζάλιζε και τον αναστάτωνε. Προς τα πού κοιτάει λοιπόν αυτό το άγνωστο βλέμμα;

Το τικ τακ δυνάμωνε, σχεδόν τον εκνεύριζε – από πού ερχόταν; -,  αυτό το ρολόι στο τοίχο έδειχνε σταματημένο. Ούτε κι αυτή φορούσε ρολόι. Να ‘χε κάποιο κρυμμένο;

Τικ τακ. ΤΙΚ ΤΑΚ ΤΙΚ ΤΑΚ ΤΙΚ ΤΑΚ ΤΙΚ ΤΑΚ.

Ένιωσε άβολα. Πετάχτηκε πάνω αιφνιδιαστικά. Με δυο δρασκελιές τη πλησίασε και την έκανε ν’ αναπηδήσει αλαφιασμένη.

Ακολούθησε τον ήχο, ναι, ήταν κάπου στο σώμα της. Τη στρίμωξε λίγο στ’ αριστερά ν’ ακούσει πιο καθαρά. ΤΙΚ ΤΑΚ ΤΙΚ ΤΑΚ ΤΙΚ ΤΑΚ. Του ξέφυγε κοιτάζοντας αλλού. Ποιόν είχε στο μυαλό της;

Πρέπει να βρει αυτό το ρολόι. Τι ώρα δείχνει; ΤΙΚ ΤΙΚ ΤΙΚ ΤΙΚ ΤΙΚ ΤΙΚ.

Του άρεσε το γατίσιο σώμα της, του άρεσε που ξεγλιστρούσε, του έμοιαζε πως
έπαιζε, τον ερέθιζε ο κίνδυνος που ένιωθε, καθώς πλησίαζε κι απομακρυνόταν από την ήχο της. Εκείνη σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς την έξοδο.

Βγήκε μαζί της στην άγνωστη, σκοτεινή πόλη. Την ένωσε ανάλαφρη σα πουλί.

Δεν άκουγε γύρω του τίποτα, μόνο το επίμονο ΤΙΚ ΤΙΚ ΤΙΚ ΤΙΚ ΤΙΚ ΤΙΚ ΤΙΚ ΤΙΚ. Αδιαφόρησε για το μεγάλο ρολόι στο σταθμό του τραίνου, μα και για τ’ άλλα, στη πλατεία, στα ρολογάδικα, στο σχολείο της Αραχώβης, δεν ήταν αυτή η ώρα, που τον ενδιέφερε, ο χρόνος είχε ήδη σταματήσει και τον περίμενε να κάνει αυτός την επόμενη κίνηση.

ΤΙΚ ΤΙΚ ΤΙΚ ΤΙΚ ΤΙΚ ΤΙΚ ΤΙΚ ΤΙΚ ΤΙΚ ΤΙΚ ΤΙΚ. Αναρωτήθηκε, τι είδους ρολόι, που ‘ναι κρυμμένο, τι να επιμένει να μετράει ρε γμτ και συνέχισε να την ακολουθεί. Περπάτησαν ώρα πολλή. Την έβλεπε να χει χάσει το παπούτσι της κι ευχόταν να το βρει αυτός να της το δώσει. Λιωμένα ρολόγια κρεμασμένα να στεγνώνουν σε γυμνά κλαριά τον ειρωνεύτηκαν από μια βιτρίνα.

Κάποια στιγμή μάζεψε τις δυνάμεις του, την πλησίασε περισσότερο, τέντωσε το μπράτσο του κι έκλεισε τον ώμο της μέσα στη παλάμη του. Εκείνη στάθηκε στραμμένη πάντα μπροστά.

Ο άγνωστος πλησίασε το κορμί του κι έδεσε γύρω της τα χέρια του τρυφερά. Ακούμπησε το μάγουλο στα μαλλιά της και μισάνοιξε τα χείλη, ψιθυρίζοντας της αμήχανα στ’ αυτί: «Έχεις ώρα;»

ΤΙΚ τικ τικ ΤΑΚ Τικ τικ τακκ ΤΙΚ, τικι τακ τακ τα…κ, ο ήχος ήταν τώρα άτακτος και μεταδόθηκε μ’ ένα ανεπαίσθητο ρίγος σ’ όλο της το σώμα.

«Αν είχε ώρα;»

 

 

https://technischerbleistift.blogspot.com/2015/11/ticking-clock-sound.html

© Πουπερμίνα_technischerbleistift.blogspot.com

 

 

Ο χορδιστής

Gao-Xingjian-Artwork-Image-via-Pinterest
ΙnkWork by Gao Xingjian, [author, (Nοbel prize  2000 in lιterature), China – France  

(flaneur-ώτων)

Μάθαινε να μη μένει εκτός νυμφώνος

Χορδίζοντας  μεθοδικά εαυτόν εντός τυφώνος

Μέσα σε σπείρα λογισμών ωραίων

Δεν έμοιαζε να νοσταλγεί το αεράκι των ορέων

Στα σούρουπα τώρα της πόλης  πάλι  αργοσχολούσε

Τα λιγδερά της πεζοδρόμια αψηφούσε

Δυνάμεις τον μαγνήτιζαν απ’ τη σελήνη

(της πλάνης της ο πλάνης ξέρει τη μαγεία να πίνει)

Περιδιαβαίνοντας, παρατηρώντας

Μετά  γραπτά διηγούμενος, αναπολώντας

Σε χάδι ήχων το ους συντόνιζε ανεπαισθήτως φίνων

Στις διασταυρώσεις έπεφτε σε σκιές τινών μα τίνων;

Ό,τι ήδη ήξερε αναγνώριζε μονάχα

Αλλά δεν έκανε το λάθος να νομίζει τάχα

Πως ό,τι, δεν γνωρίζει δεν υπάρχει

Και έτσι έψαχνε ενδελεχώς, έδινε μάχη

Επέστρεφε ξεκούρδιστος για λίγο

Κι έλεγε πάλι για περπάτημα θα φύγω

Μ’ αυτό επισυμβαίνουν της επίγνωσης στοιχίσεις

Μέσα στο νου διευρύνονται οι περιτειχίσεις

It doesn’t take -all of a sudden-two to tango

Παύω να μένω αναπληρωματικός στον πάγκο

*

Αυτά μέχρι να ‘ρθει ξανά το καλοκαίρι

Μήπως κι ιδρώσουνε ξανά μαζί στα ίδια μέρη

Στις τραχιές πέτρες τάχα μη βρεθούν σώμα με σώμα

Κι αν πράγματι  άδειες από βέλη οι φαρέτρες, πάλι λιώμα

 

(πρώτη δημοσίευση)

παρομοίως______________________________Αυτό που λέμε δείγμα τυπικό

 

Το γένος Manis

παγκολίνος2
Παγκολίνος σε αμυντική συστροφή

Κουρνιάζω
σαν κυνηγημένος
παγκολίνος
στη νύχτα σου
μεσ’ το σκοτάδι
πολλούς τους ξεγελώ
για αγκινάρα
χθες ξύπνησα
με χιόνι
μέσα μου
κρεμάστηκα
ψηλά
να αγναντέψω
τα μελλούμενα
ως αρμαντίλλο
θα έλπιζα
στο κράτημα
των χορδών ενός
βολιβιανού
τσαράνγκο
θα είχα
τέλος πάντων
μια προοπτική
τώρα τίποτα
δεν με συγκρατεί
το παραξήλωσα πάλι
με τα μυρμήγκια
κολυμπούν
στο αίμα μου παντού
οι Άνδεις
μακρυά

 

[Πρώτη δημοσίευση στο Μηχανικό Μολύβι 26 Δεκεμβρίου 2018 -προ Covid 19- όταν οι παγκολίνοι ήταν ακόμα στην Ελλάδα άσημοι]

©      Πουπερμίνα_technischerbleistift.blogspot.com