__________________________Traum όπως τραύμα* (1)

Οι λέξεις στη γλώσσα χαλίκια

τον τρόπο αναζητούν να στ(ο)ιχιστούν

κατρακυλούν όπως το εξασκούσε 

σε μιαν ακτή παλιά ο Δημοσθένης

ρωτούν πώς αντιδράς -για πες-

όταν ραγδαίως η ψυχή

στο αναπότρεπτο μπροστά αποσβολώνεται ή

σαν μετά αποδρά κι αφήνει το κορμί robot

κοιμάμαι απαντώ και ονειρεύομαι 

πως ρίχνω την καρδιά μου στο πηγάδι

και γίνεται νερό να ξεδιψάσω

πως σπέρνω την καρδιά μου στο λιβάδι

κει γίνεται ψωμάκι μη πεινάσω

πως στη φωτιά τη ρίχνω την καρδιά μου

τη θλίψη τη θνητή απαθανατίζω

πως στον αγέρα ταξιδεύω την καρδιά μου

το πριν το τώρα το αύριο δεν τα ορίζω 

πιάνουν οι λέξεις  τότε ένα λειψό τραγούδι

τον κόρακα καλούν της τέχνης το coyote

κείνο τ’ αστέρια μόνο στου ουρανού το γάλα 

φύρδην μίγδην είχε χύσει – για τούτες 

βρίσκει τώρα ωστόσο τις σειρές να τις στοιχίσει

Στίχοι ξεπλένουνε μεμιάς το μαύρο απ’ το Κακό

τότε επιστρέφει η ψυχή από εξορία

τρίζει η βάρκα όπως πλέει στα δάκρυα νερά

του μελανιού τα κυανά σοφά μα ράθυμα αναδεύει 

δες ζωγραφίζει 

μια τορπίλη -απούσα- αγκαλιά

_____________________________

(1) * Βλέπε τις Σημειώσεις στην ποιητική συλλογή

ΠΛΑΝΗΣ στην ΠΛΑΝΗ ΤΗΣ, Θίνες 2024

(2) Βλέπε britannica.com/topic/Coyote-mythology

(3) Με έμπνευση από τους στίχους του τραγουδιού:

Ρίχνω την καρδιά μου στο πηγάδι 

του Ιάκωβου Καμπανέλλη, 1965, από το έργο Παραμύθι χωρίς όνομα  σε μουσική του Μάνου Χατζιδάκη 

Artphoto by Janet Kessler, CoyoteYipps.com

(for Northwest Coast Indians Coyote’s analog was Raven)

Θα μαραίνω τα πράσα

-θα μακραίνω τα μαλλιά-

θα προσθέτω τα σέλινα

θα κεντώ τη σελήνη 

θα ξαρμυρίζω τυρί

θα σιδερώνω τις λέξεις

θα ξεψαχνίζω τ’ άρρητα

θα κρύβω δαχτυλίδια σ’ ένα βαζάκι μέλι

θα φορώ τον κίτρινο σκούφο

ν’ ανάβω τον ήλιο μέσα μου

δεν θα ζητήσω τίποτα·

θα περιμένω μέχρι να σωθεί η άμμος

https://technischerbleistift.blogspot.com/2025/12/blog-post_25.html

https://www.biblionet.gr/planis-stin-plani-tis-568082

Τα κείμενα παρουσίασης/ κριτικού σχολιασμού της ποιητικής συλλογής

ΠΛΑΝΗΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΝΗ ΤΗΣ

Τα κείμενα είναι συγκεντρωμένα όλα εδώ:

https://technischerbleistift.blogspot.com/p/blog-page_6.html

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΘΙΝΕΣ
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΔΙΩΝΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ
ΕΞΩΦΥΛΛΟ/ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΟΠΑΝΟΣ

(ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ)

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ την 1η ΑΠΡΙΛΙΟΥ

ΖΗΤΗΣΤΕ ΤΟ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ

Έφτανε χαράματα με τα δελφίνια

μα μόνος 

φρόντιζε να πιάσει έγκαιρα δουλειά 

-αφοσιωνόταν στα ενδελεχή- 

η ημέρα κυλούσε άδοξα 

στη χώρα του όπου βγει 

εκείνος φιλίες είχε με τη νύχτα 

αποβραδίς ανέβαινε σε κάποιο 

από τα ψηλά ποδήλατά της· τραβούσε  

για μια από τις όχθες του πόνου 

μαζί του έσυρε ακατάληπτες 

μουσικές και ιστορίες 

βουτούσε γυμνός 

αφουγκραζόταν πέρα τη γαλάζια αγέλη 

αποκοιμιόταν στην επιφάνεια 

ανάμεσα στα θηλυκά 

αραιά τον ξυπνούσε ο φυσητήρας  

στην τακτική ανάδυση 

κάποιου αρσενικού· 

χαιρόταν τη λύπη του

https://technischerbleistift.blogspot.com/2024/02/blog-post_29.html

Σου έχω μιλήσει για

τα λιανά εκείνα αγόρια 

ιππότες της τζαζ

μ’ ενός τσιγάρου τη φωτιά  να έρπει αργά

φάλαγγα φάλαγγα σκαρφαλώνοντας τα δάκτυλα

ένα ποτήρι χρυσοχάλκινο ξανά – πάντα το πρώτο

σε λίκνισμα ανεπαίσθητο 

στο ντόμπρο ντέρτι κοντραμπάσου

ασπρόμαυρα κοκέτικα στεγνά ηδυπαθή πώς 

τη σκοτεινή ώρα που η τρομπέτα σάλπιζε

κατά τον ουρανό

σε καλούσαν 

-αγέρωχα περίκλειστα- 

να τους δοθείς

πώς μυστικά ωστόσο ικετεύαν

εσύ-με όποιο τίμημα για σε-

να ανακαλύψεις και 

προτού αποδράσουν

μόνο (αχ) να τους χάριζες

για μια στιγμή 

τον άγνωστο χαμένο

τους εαυτό

Κάπως έτσι καίγεται ένας άνθρωπος

από ένα αίτημα ανελέητο

μιαν αποτυχία στη μετάφραση

μια συνάντηση μισή

Κάπως έτσι διαλύεται ένας άνθρωπος

από μια πολυτελή, θα πεις, ευαισθησία

μιαν αμετάκλητη απόρριψη

μια συνεννόηση λειψή

Κάπως έτσι πεθαίνει ένας άνθρωπος

από έναν αναπότρεπτο αυτοτραυματισμό

μια ταύτιση αγιάτρευτη

μιαν επανάληψη στερνή

* *

© Πουπερμίνα_www.technischerbleistift.blogspot.com

(Θητεία στην υπέρβαση)

Δεκαπέντε χρονών και διάβαζε ήδη έξι χρόνια ποίηση. Ήταν μοιρασμένος ανάμεσα σε δυο αγοροπαρέες, τους διαβαστερούς και τα αλάνια. Με τους πρώτους περπατούσαν στο πάρκο ή έμπαιναν στο τρένο και κατέβαιναν σε τυχαίο προορισμό, για να περιπλανηθούν απαγγέλοντας στίχους ή αποφθέγματα. Ήταν δύο δίδυμοι γυαλάκηδες με σταφυλόκοκκο και δεν σήκωναν, γιατί δεν άντεχαν, περισπασμούς. Με τους άλλους τον ένωναν η μπάλα και οι γκόμενες. Μέχρι που διακινδύνευσε να δοκιμάσει και αυτονών τις αντοχές. Ξεκίνησε αφήνοντας εκεί που άλλαζαν τα ρούχα τους έναν Ρίτσο. Κάνα δύο σήκωσαν το βιβλίο, ξεφύλλισαν και χωρίς να διαβάσουν επικρότησαν την πολιτική του στράτευση, απόηχο μιας συζήτησης στην τάξη. Μετά δοκίμασε κάτι διδακτικό και αυστηρά έμμετρο. Πρόκυψε μέχρι και σύντομη απαγγελία στο ημίχρονο, αν και με πολλά κομπιάσματα, κυρίως αλλεπάλληλα δείγματα σοβαρής αδυναμίας στη μουσικότητα της εκφοράς.Και τέλος έπαιξε τα ρέστα του. Κι ο ίδιος ζοριζόταν και αμφέβαλε, διάβαζε και ξαναδιάβαζε κι εκεί που νόμιζε ότι κάτι γράπωνε, σκόνταφτε σε αιφνιδιαστικές άγνωστες λέξεις. Ωστόσο μια σειρήνα, πότε παιδίσκη άγουρη, πότε μοιραία κόρη, επέμενε ανάμεσα στις γραμμές και του μηνούσε, εδώ, εδώ έχει ψωμί! Σε μιαν εκδρομή για φιλικό αγώνα απέναντι στην ομάδα εφήβων της Χαλκίδας ξύπνησε νωρίς, άφησε δίπλα σε κάνα δυο ξεπίτηδες τσαλακωμένα χαρτονομίσματα έναν Κακναβάτο και κατηφόρισε χαλαρά προς τη θάλασσα. Σε ρεπό -μιαν ολόκληρη μέρα- γιατί αποβραδίς είχαν πάρει τους ντόπιους 8-5. Για την Αθήνα θα έφευγαν το άλλο πρωί. Περπάτησε στην προκυμαία και αναρωτήθηκε, πως θα ήσαν όλοι τους σήμερα, αν κατοικούσαν μόνιμα εδώ από παιδιά. Θα ‘χανε, λέει, οι πέντε τους για παρατσούκλια ποτάμια, Μανικιάτης, Κηρέας, Λήλαντας, Νηλέας, Πλατανιστός. Αφαιρέθηκε.Γυρίζοντας για κολατσιό άκουσε ξέφρενα γέλια ήδη στρίβοντας στο στενό. Καθώς ανέβαινε τη σκάλα ένιωσε τη μυρωδιά καπνού. Έσπρωξε απαλά την πόρτα στο δωμάτιο και κρυφοκοίταξε. Μισόγυμνοι ο Γιάννης κι ο Μήτσος χόρευαν τελετουργικά γύρω από ένα μεγάλο πήλινο πιάτο γλάστρας, όπου άναβε φωτιά. Ο Βαγγέλης γονατισμένος στο πάτωμα την τάιζε με γυάλινο βλέμμα μία – μία σκισμένες σελίδες και ο Παντελής με φορεμένο το σεντόνι χλαμύδα απήγγειλε σκαρφαλωμένος στο κομοδίνο ξεκάρφωτους στίχους από ό,τι είχε απομείνει απ’ το βιβλίο του.

άλλο απ’ το παραλήρημα δε σου ‘μεινε φυσίγγι/

το όσο σέρνει στο θαλάμι ο πολύποδας/

είπα πως θα’ σαι συ μια κωδωνοκρουσία μεσίστια/

μήγαρις βγω από νερά αλλοιωμένος/

λογισμέ μου αρχάγγελε/

χύνονται κάλυκες τα πεζοκεφαλαία στην άσφαλτο/

κατεβατό από πουρί της γόρτυνας/

κι ο λίθος έγκαυμα/

στον εξοχότατο κανάγια

ξόρκιζε στεντόρεια, ο Παντελής, o,τι τους ξέσκιζε τη φέρουσα ικανότητα.Σκιάχτηκε άσχημα σαν τους είδε τόσο αρπαγμένους. Ναι, εδώ κατά πως έδειχνε είχε -ανάλογα την πείνα- πολύ ψωμί. Έκανε άλλα δεκαοκτώ χρόνια να ξοδευτεί πάλι για Κακναβάτο ο Δ. Περίμενε να μποσικάρουν πρώτα λιγουλάκι οι σφιγμένες στα ανιαρά κι ανίερα θρανία βίδες του. Στίλβωνε άλλους στίχους στην καρδιά του.

Αργά ως το μάνταλο, της ώχρας γιος, έμπαζε ο νους

_____________________________________________________Α ν ω ν ύ μ ω ς

Πρώτη δημοσίευση στο παρθενικό τεύχος του περιοδικού Ανωνύμως (Ιούνιος 2021, Bibliotheque). Αναδημοσιεύεται για πρώτη φορά μετά την κυκλοφορία και του δεύτερου φθινοπωρινού τεύχους του περιοδικού.[Αναζητείστε τα τεύχη του Περιοδικό Ανωνύμως, πρόκειται για εξαιρετικής αισθητικής και ποιότητας έκδοση κι ευχαριστώ θερμά τους συντελεστές για την συμπερίληψη]. Ένα αληθινό περιστατικό -σε ελεύθερη απόδοση-, αφήγηση βιβλιοπώλη επί τη ευκαιρία αγοράς της συγκεντρωτικής έκδοσης ΕΚΤΩΡ ΚΑΚΝΑΒΑΤΟΣ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1943-1987 (Άγρα)Οι στίχοι αντλήθηκαν από την ως άνω έκδοση των Εκδόσεις Άγρα και είναι μεμονωμένοι αυθεντικοί στίχοι του ποιητή (στο πρωτότυπο σε πολυτονικό ) σε αυθαίρετη παράθεση.

(Από την Πουπερμίνα – Μηχανικό Μολύβι)